چوگان از ورزشهای کهن ایرانی است که امروزه به ورزشی جهانی تبدیل شده است. این بازی از نزدیک ۶۰۰ قبل از میلاد در ایران شکل گرفت و در زمان هخامنشیان بازی میشده است. چوگان به هنگام کشور گشایی داریوش اول در هند...
، در آن سرزمین رواج یافت. همچنین در دوره ساسانیان بخشی از فرهنگ بازیهای این دوره بوده است.
رودکی نخستین شاعری است که پس از اسلام از چوگان گفتگو میکند:
زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز
زمانه گوی و تو چوگان، به رای خویشت باز
و فردوسی نیز به فراوان از آن نام میبرد. فردوسی داستان چوگان بازی سیاوش و افراسیاب را به نظم درمیآورد و در جای دیگری میگوید:
همه کودکان را به میدان فرست /*/برای دیدن گوی و چوگان فرست
سعدی، حافظ، ناصرخسرو و مولانا هم به چوگان اشاره کردهاند.
برای خواندن جستار به گونه یفراگیر درباره ی پیشینه چوگان به این نشانی برودی:
منبع: http://ariapars.persianblog.ir/post/161
بوشکور بلخی
بدان کوش تا زود دانا شوی
چو دانا شوی زود والا شوی
نه داناتر آنکس، که والاتر است
اگر غم را چو آتش دود بودی
جهان تاریک بودی جاودانه
در این گیتی سراسر گر بگردی