دوری از خشونت

در هزارهای قبل در ایران مردم با اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک بدون اینکه بدانند با این کلمات از طبیعت کمک می گرفتند و دارای یک جامعه لطیف و مهربان شده بودند و طبیعت الهی با ترکیب این کلمات زندگی زیبای برای ملت فراهم می کرد ما با تفکرات لطیف و زیبا که در جامعه حرکت کنیم اتوماتیک وار ان جامعه را بطرف نیکی وپاکی حرکت دادیم و امواج منفی که مسبب جرم و خشونتگرای میشود را دور کردیم

سپاس پرنده کوچک

روزها گذشت و پرنده با خدا هیچ نگفت.

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت: " می آید، من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام که دردهایش را در خود نگه می دارد و سر انجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست.

" فرشتگان چشم به لب هایش دوختند، گنجشک هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود:

" با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست."

پرنده گفت: " لانه کوچکی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سرپناه بی کسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این توفان بی موقع چه بود؟ چه می خواستی از لانه محقرم کجای دنیا را گرفته بود و سنگینی بغضی راه بر کلامش بست.

سکوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند. خدا گفت:" ماری در راه لانه ات بود. خواب بودی. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون کند. آنگاه تو از کمین مار پر گشودی. " گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود.

خدا گفت: " و چه بسیار بلاها که به واسطه محبتم از تو دور کردم و تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی. " اشک در دیدگان پرنده کوچک نشسته بود.
ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت. های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد.

دخمه(دادگاه) و آرامگاه زرتشتیان یزد.