راهرو عشق

راهرو عشق کویراست، که دریا بودنش را به آفتاب بخشید،آفتاب هم گرمی اش را نمی تواندبه همه نبخشد!

راهرو عشق

راهرو عشق کویراست، که دریا بودنش را به آفتاب بخشید،آفتاب هم گرمی اش را نمی تواندبه همه نبخشد!

اندر بلای سخت پدید آید فضل و بزرگمردی و سالاری

رودکی
ای آن که غمگنی و سزاواری
وندر نهان سرشک همی باری

رفت آن که رفت و آمد آنک آمد
...

بود آن که بود، خیره چه غمداری؟

هموار کرد خواهی گیتی را؟
گیتی‌ست، کی پذیرد همواری

مُستی (گله)مکن، که ننگرد او مستی
زاری مکن، که نشنود او زاری

شو، تا قیامت آید، زاری کن
کی رفته را به زاری باز آری؟

آزار بیش بینی زین گردون
گر تو به هر بهانه بیازاری

گویی گماشته‌ست بلایی او
بر هر که تو دل بر او بگماری

اندر بلای سخت پدید آید
فضل و بزرگمردی و سالاری

راهرو عشق

زندگی...

زندگی یک ارزوی دور نیست

زندگی یک جست و جوی کور نیست

زیستن در پیله ی پروانه چیست؟!

                                         زندگی کن زندگی افسانه نیست.

گوش کن...!!

                     دریا صدایت میزند!

                     هر چه نا پیدا صدایت می زند!

                                          جنگل خاموش میداند تورا.

                                          با صدایی سبز می خواند تورا.

اتشی در جان توست.

قمری تنها پی دستان توست.

                                          پیله ی پروانه از دنیا جداست.

                                          زندگی یک مقصد بی انتهاست.

              هیچ جایی انتهای راه نیست!

                                           این تمامش ماجرای زندگیست...!!!

http://nanarijoon.persianblog.ir

راهرو عشق

پیش آتش دل شمع و پر پروانه یکیست

پش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکیست        حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکی است

      اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظریست        گر نظر پاک کنی، کعبه و بتخانه یکیست
          هر کسی قصه شوقش به زبانی گوید        چون نکو می‌نگرم، حاصل افسانه یکیست

              اینهمه قصه ز سودای گرفتارانست         ورنه از روز ازل، دام یکی، دانه یکیست

       ره هرکس به فسونی زده آن شوخ ار نه         گریه نیمه شب و خنده مستانه یکیست

     گر زمن پرسی از آن لطف که من می‌دانم         آشنا بر در این خانه و بیگانه یکیست

    هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند        بهر این یک دو نفس، عاقل و فرزانه یکیست

              عشق آتش بود و خانه خرابی دارد         پیش آتش، دل شمع و پر پروانه یکیست

           گر به سرحد جنونت ببرد عشق عماد        بی‌وفایی و وفاداری جانانه یکیست


عماد خراسانی