خاک ره عشق

همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد

همه شب، دیده من بر فلک، استاره شمرد

خوابم از دیده چنان رفت که هرگز ناید

خواب من، زهر فراق تو بنوشید و بمرد

چه شود گر ز ملاقات، دوایی سازی

خسته‌ای را که دل و دیده به دست تو سپرد

نه، به یک بار نشاید در احسان بستن

ساقی ار می ندهی، کم ز یکی جرعه درد  **

همه انواع خوشی، حق به یکی حجره نهاد

هیچ کس بی تو در آن حجره، ره راست نبرد  **

گر شدم خاک ره عشق، مرا خرد مبین

آن که کوبد در وصل تو کجا باشد خرد 

آستینم ز گهرهای نهانی بردار

آستینی که بسی اشک ازین دیده سترد  **

شحنه عشق، چو افشرد کسی را شب تار

ماهت اندر بر سیمینش به رحمت بفشرد  **

دل آواره اگر از کرمت باز آید

قصه شب بود و قرص مه و اشتر و کرد  **

این جمادات ز آغاز، نه آبی بودند

سردسیر است جهان، آمد و یک یک بفسرد  **

خون ما در تن ما آب حیاتست و خوش است

چون برون آید از جای، ببینش همه ارد

هله جز مشک سر زلف دلارام مگوی

که چنین بوی خوشش، باد صبا می‌آورد

مولانا