فروهر نشانه چیست؟؟؟

1- نیمه بالایی این نشان یک انسان است؛ پیرمردی به معنای پخته بودن، تجربه، کهن، راست قامت و پیر معلم.

2 - پیرمرد دست راست خود را به معنای عبادت و بندگی اهورامزدا خدای یگانه به سمت آسمان بلند کرده.

3 - در دست چپش حلقه عهد با اهورامزدا قرار دارد و نشان موظف بودن به پیمان با خدای یگانه است. (در قدیم زمانی که دو نفر با هم پیمانی می بستند، این حلقه را با دست چپ خود می گرفتند؛ کاری که امروزه همه جهانیان در هنگام عقد ازدواج حلقه یی را بر انگشت دست چپ خود می کنند. که طبق گفته ی برخی کارشناسان از همین نشان بر گرفته شده.).

4 - وجود دو بال به معنای پرواز به سوی آسمان و صعود به قله های مینویی است. بال به معنای نیروهای مثبت است که اگر انسان از آنها بهره بگیرد می تواند پیشرفت کند و به کمال برسد.

5 - هر بال از سه ردیف پر تشکیل شده که درجه بندی نکات مثبت است: هومت – هوخت – هورشت (پندار نیک – گفتار نیک – کردار نیک). با این نکات مثبت است که انسان می تواند به اوج برسد.

6 - حلقه میان تنه به معنای کره خاکی و گردش روزگار است (شاید نشانه ای از آگاه بودند ایرانیان آن زمان به گرد بودن کره زمین هم باشد )؛ و همچنین یک دوره عمر انسان که می بایست طی شود ، که انسان باید در این گردونه راهی را برگزیند که در مسیر رسیدن به خدا ، پیشرفت و بالندگی در زندگی قرار گیرد.

7 - دم این پرنده نیز از سه ردیف پَر تشکیل شده که درجه بندی نکات منفی است: دژمت – دژوخت – دژورشت (پندار بد – گفتار بد – کردار بد). انسان با نکات منفی به دنیا می آید، ولی یک انسان الگو می بایست تمامی نیرو های منفی را مهار کرده و تحت کنترل خود بگیرد تا همانند یک دم پرنده برای پرواز از آنها استفاده کند (یک پرنده بدون دم نمی تواند پرواز کند!).

8 - دو نوار دو طرف نماد به معنای دو نیروی سپنتا مینو (مثبت) و انگره مینو (منفی(اهرمن مینو)) که همواره انسان با این دو قطب به دنیا می آید و میان این دو قطب درگیر است.

نفش کشتی(koshty) در زندگی هر زرتشتی

کشتی koshty
نوجوان بهدین، در آیین زیبا و باشکوه «سدره پوشی» کمربندی به رنگ سفید که از 72 نخ بافته‌شده و کمربند پیمان یا کشتی نامیده‌می‌شود، با سرودن نماز، به نیت پیروی از اندیشه و گفتار و کردار نیک سه دور به کمر می‌پیچد و با چهار گره به نیت احترام و پاک نگه‌داشتن چهار آخشیج مقدس، آن را محکم می‌کند.
شاگردان پیامبر، گاتاها کتاب آسمانی زرتشتیان را در دل یسنا جای‌داده، بخش‌های دیگری را به آن اضافه کردند در 72 هات یا سوره تنظیم کردند.
تقدس عدد 72 در خاطر ایرانی ماند و در نزد سایر هم‌میهنان‌مان، نیز مقدس و دارای ارزشی ویژه است کشتی در اوستا به نام «ایویاونگهی» آ‎مده و از پشم گوسفند که نماد بی‌آزاری می‌باشد، تهیه شده‌است.
نشان برونی زرتشتیان پوشیدن سدره و کشتی و نشان درونی بهدینان پایبندی به اصول دین اهورایی زرتشتی است.
امید این که، همگی این مفاهیم والای انسان‌ساز را همواره به یاد سپاریم و در زندگی به کار بندیم و در پاسداری از تمام آیین (سنت)های نیکوی زرتشتی کوشا باشیم.
در کتاب‌های موبدان و دانشمندان دین، جزییات بیشتری از این پوشش سنتی زرتشتیان نوشته‌شده که شما را به خواندن آنها سفارش می‌کنم.

نوشته: موبد دکتر اردشیر خورشیدیان

نفش سدره در زندگی هر زرتشتی

سدره (sedre)
در اوستا می‌خوانیم: «سپیته دینیا مازدیسنواش اپه منم» یعنی: رنگ سفید نشان دین مزدا‌پرستی است و در فرهنگ زرتشتی نیز سفیدی نماد پاکی تن و روان یا «وهومن» است. سدره، پوششی است چسبیده به بدن با آستین‌های کوتاه که از پارچه پنبه‌ای یا ململ سفید رنگ درست شده و از گریبان به پایین چاکی دارد که تاسینه می رسد و در انتهای آن کیسه کوچکی قرار گرفته که کیسه کرفه (ثواب) نامیده می‌شود.
سدره در اوستا به نام (وهومنووستر vohumanu vaster) آمده و از 9 پارچه درست شده، پایه دین زرتشتی را در بر دارد. هر زرتشتی‌زاده زمانی که به نظر والدین خود به سن تکلیف دینی رسید (بین 7 تا 15 سال)، در جشنی شاد و روحانی، سدره را که به منزله زره یا جوشنی مینوی است، می‌پوشد، تا خود را به پیام‌های اشوزرتشت مجهز کند و به عنوان یک بهدین شایسته، این پیام‌های فشرده را به خوبی از بر سازد، درک کند و هر روز با «نو کردن کشتی» و با تمرین و ممارست در طول زندگی به کار گیرد، تا هم خود درست و سالم و شاد و مفید و اشویی زندگی کند و هم برای جهان سودرسان باشد‌، با نیکان و وهان جهان همازور شود:
1- باور به یکتایی خدا: خدایی که اهورا (هستی بخش) مزدا (بزرگ دانا) است و این دو صفت بزرگی به هم پیوسته و هماهنگ و جداناشدنی است و در همه جای این جهان بی‌کران و در همه چیز در تجلی است. خدایی که هر چه آفریده لازم و ملزوم یکدیگر و گوهر است و در نماز صدویک نام خدا ویژگی‌های دقیق او روشن شده‌است.
2- باور به پیامبری اشوزرتشت: نخستین پیام‌آوری که از یکتاپرستی (توحید) و پیامبری (نبوت) و جهان مینوی (معاد) خبر داد و پیام خود را مانتره (برانگیزنده اندیشه) نامید و از دین (داینیو) به مفهوم (وجدان آگاه و پویا) سخن به میان آورد؛ حقایقی را کشف و به صورت پیام‌هایی انسان‌ساز به جهانیان ارزانی داشت که هیچ دانشمندی در آن زمان نمی‌توانست با پژوهش و تحقیق آنها را به دست آورد، و هنوز هم در قرن بیست‌و‌یکم تازه و بکر می‌نماید.
3- باور به جهان مینوی و پادافره روان: وهیشتم مینیو (بهشت) و، گروسمان (خانه نور) و اچیشتم مینیو یا دوزخ (خانه دروغ)….
4- باور به اشا (راستی): اشوزرتشت نخستین کسی است که به وجود هنجار در هستی پی برد و از قانون اشا سخن گفت و می‌فرماید:
«راه در جهان یکی‌ست و آن راه راستی است» و انسان تنها موجودی است که به علت برخورداری از خرد می‌تواند از قوانین طبیعت سردرآورد، دانش اندوزد و برای خوشبخت زیستن لازم است که با قانون اشا هماهنگ و همسو و همراه شود.
5- باور به گوهر آدمی و آدمیت: بر پایه آموزش‌های اشوزرتشت همه انسان‌ها از هر جنس و رنگ و نژاد و مذهب، دارای وجدان (دین) و خرد هستند، از جسم و جان و روح و فروهر بسیار بالنده‌تر از همه موجودات دیگر در جهان برخوردارند و دارای حقوق کاملاً برابر هستند،‌ قدرت تشخیص نیک از بد و ارزش گزاری را دارند، به تعبیر اشوزرتشت «من» دارند و از آزادی کامل انتخاب راه برخوردار هستند و می‌توانند «من» خویش را به هر صورتی که مایل هستند هدایت کنند. بهترین من یا بدترین منش را در پیش گیرند، سرنوشت خود را بسازند،«سپنته من» یا «انگره من» شوند. تکلیف هر زرتشتی این است که «من» خویش را به سوی هومنی و سپنته‌منی هدایت کند، خدمت به خلق را پیشه خود سازد، با تمام نیرو با انگره‌من‌های درون و برون به یاری دانش و خرد، پیوسته در نبرد باشد.
6- باور به امشاسپندان (شش فروزه بارز اهورامزدا): اشوزرتشت اهورامزدا را دارای شش فروزه؛ وهومن (نیک منشی)، اردیبهشت (راستی) شهریور (شهریاری بر خویش و تسلط بر نفس)، سپندارمزد (مهر و فروتنی و وفای به عهد)، خرداد (دانشـ‌اندوزی تا رسیدن به رسایی) و امرداد (جاودانگی) می‌شناسند و می‌آموزد که هرکس از این شش فروزه اهورایی با تمرین و ممارست به‌طور کامل برخوردار شود، می‌تواند در نهایت به جاودانگی برسد و با خدا یکی شود. این باور در فرهنگ ایرانی، به صورت اعتقاد به هفت شهر عشق یا هفت‌خوان رستم با نمادهای گوناگون در سر سفره هفت‌سین باقی مانده‌است.
7- اعتقاد به نیکوکاری و دستگیری از نیازمندان: دین زرتشت دور نگهدارنده جنگ‌افزار، پیام‌آور صلح و آشتی دهنده‌است. خوشبختی از آن کسی دانسته‌شده که خوشبختی دیگران را فراهم می‌سازد. باور به (میزد meyazd) زرتشتی را بر آن می‌دارد که در هر مقام مادی و معنوی که هست به دیگران یاری رسان باشد. شش چهره «گهنبار» در سال و باردادن و کمک‌کردن به نیازمندان، سنت وقف، جشن خوانی‌ها به گونه‌ای بسیار آبرومند برگزار کنند و از خودگذشتگی (خویت ودس) را که لازمه زندگی گروهی است به جامعه می‌آموزند.
8- باور به سپنته‌بودن چهار آخشیج: آب و باد و خاک و آتش در دین اشوزرتشت مقدس است. هر فرد زرتشتی وظیفه دارد محیط زیست را در حد توان پاک نگه‌دارد.
9- باور به فرشکرد farshakart مثبت‌نگری و نوخواهی، یکی از مهم‌ترین پایه‌های دین زرتشت است. هر بهدین با تمام توان کوشش دارد که با آوردن نور بر تاریکی و با دانش بر جهل پیروز شود و در پویایی اندیشه و گفتار و کردارنیک و آبادانی گیتی نقشی اساسی داشته، «فرشگرد» به مفهوم تازه کننده جهان باشد.

نوشته: موبد دکتر اردشیر خورشیدیان