فلسفه آیین ورهرام یشت :

فلسفه آیین ورهرام یشت :

بر گرفته ازhttp://www.ashozartosht.ne

در باور ایرانیان ، پیروزی همواره با ارزش و قابل ستایش بوده است به همین دلیل در اوستا سرودهای زیبایی در ستایش پیروزی آمده است . ایرانیان باستان پیش از آغاز هر کار گروهی ، در نیایشگاه ویژه ای جمع می شدند و سرودهای ستایش پیروزی را با هم می خواندند و با روانی نیرومند و اراده ای استوار ، برای پیروزی ، پای به میدان مبارزه زندگی می گذاشتند .

 

ایزد ورهرام مورد ستایش و احترام پادشاهان ساسانی بوده است و در جنگ هایی که با رومیان و سایر ملل داشتند ، از او طلب یاری می کردند تا آنها را بر دشمنان و بدخواهان میهن چیره گرداند . در آغاز وَرَهرام یشت می خوانیم : زرتشت از اهورامزدا پرسید... ای اهورامزدای پاکترین مینو ، از میان ستودگان مینوی کدام نیرومندتر است و اهورامزدا پاسخ گفت : ای زرتشت اسپنتمان پیروزی خداداده از همه نیرومندتر است .

 

اوستای وَرَهرام یشت ، چهاردهمین یشت اوستا و دارای 22 کرده و 64 بند می باشد . بند 1 تا بند 27 درباره ظاهر شدن بهرام به ده کالبد مختلف است ، بند 28 تا بند 33 درباره بهره مندی اشوزرتشت از لطف ایزد پیروزی است و بند 34 تا بند 64 هم در شمار بخش های قدیمی یشت ، درباره هوم و قدرت نیروی بهرام در جنگ ها است .

 

ایزد بهرام که در دلاوری دلاورترین ، در پیروزی پیروزمندترین ، در شکوهمندی شکوهمندترین ، در بخشندگی بخشنده ترین ، در سودرسانی سودرسان ترین و در درمان بخشی درمان بخش ترین آفریدگان می باشد همه دشمنان آسیب رسان و همه مردمان کژاندیش و جادویان و پتیارگان را در هم می شکند .

 

گفتیم که ایزد بهرام به ده شکل مختلف جلوه گر می شود : برای نخستین بار به پیکر باد تندتاز ، بار دوم به پیکر گاو نر زیبا با گوشها و شاخهای زرین ، بار سوم به پیکر اسب سفید زیبا با گوشهای زرین ، بار چهارم به پیکر شتر نیرومند ، پنجمین بار در پیکر گراز نر زیبا ، برای بار ششم در پیکر جوان پانزده ساله با چشمانی روشن و پاشنه زیبا ، برای بار هفتم در پیکر مرغ شاهین نیرومند و تندرو ، هشتمین بار به پیکر قوچ زیبای پیچیده شاخ ، بار نهم در پیکر گوزن جنگی زیبا با شاخهای تیز و برای بار دهم در پیکر پهلوان دلیر و زیبا نمایان می شود .

 

ایزد ورهرام نگهبان اشا در برابر دروغگویان و پشتیبان راستی در برابر کژی و کاستی می باشد و تقریبا هم مرتبه ایزد سروش است .

 

در ادامه به فلسفه زیارتگاه شاه ورهرام ایزد و آیین ورهرام یشت می پردازیم .

 

زیارتگاه شاه ورهرام ایزد در قدیم معروف به پیر سنگی بوده و درب کوچکی از سنگ هم داشته است . گذشته از زرتشتیان ، مسلمانان نیز به این محل باور دارند و با نیتی پاک ، نیازهای خود را از این محل می‌خواهند . چنین معروف است که هنگام هجوم افغان ‌ها به کرمان ، شب را در کنار خندقی که نزدیک شاه ورهرام ‌ایزد بود استراحت کرده تا فردای آن ‌روز ، این حدود را غارت کنند . شبانه پرچم سبزی در این محل ظاهر گشت و در قلب سپاه آنان افراشته و برپا شد . افغان ‌ها به گمان ‌اینکه دشمن به ایشان حمله ‌ور شده در تاریکی شب به کشتن یکدیگر پرداختند و پای‌ به فرار گذاشتند . علت دیگری که باعث شده به این محل احترام بگذارند این است که محمد اسماعیل خان حاکم کرمان مصمم بود که مسیر دروازه‌ ی ناصریه را از اواسط شاه ورهرام ‌ایزد بگذرانند . هر چند زرتشتیان عجز و التماس کردند تا او را از این تصمیم منصرف کنند مؤثر واقع نشد . شبانه پیرمردی سفیدپوش و نورانی از چاهی که در این محل قرار دارد خطاب به او گفت : تو می خواهی خانه مرا خراب کنی ؟ خانه ات را خراب و افراد آن را پریشان خواهم کرد . فردای آن ‌روز محمد اسماعیل ‌خان از تصمیم خود دست برداشت و دستور داد روی آن چاه صفه ‌ای بسازند . یکی از زرتشتیان این عمل را به امر او انجام داد و این صفه تا امروز وجود دارد و امروزه زرتشتیان در این قسمت شمع روشن می ‌کنند .

 

فلسفه آیین ورهرام یشت بدین گونه است که در اوایل دوران اسلامی ، در زمان شاه عباس صفوی تعداد زیادی از زرتشتیان از یزد و کرمان به اصفهان کوچ کردند و به گبرآباد در نزدیکی جلفا رفتند . این گروه از زرتشتیان اصفهان در زمان شاه سلطان حسین صفوی قتل عام شدند که موجب شد تعدادی فرار و به یزد پناهنده شوند . گفته می شود که در همان سالها گروه زیادی از زرتشتیان به خاطر یک فرد که (شاید برای محافظت و پشتیبانی از خانواده خویش بود) فرد مسلمانی را به قتل رسانده ، محکوم به مرگ شدند . در این میان ، کاری از دست زرتشتیان ، این قوم ستم دیده بر نمی آمد تنها دعا به درگاه اهورامزدا و کمک و یاری از امشاسپندان و ایزدان و چنین شد که هزار اوستای ورهرام یشت خوانده شد و از آن ایزد درخواست کمک و یاری نمودند . سرانجام نیایش ها اثر خود را نشان داد و شاه و همراهانش دست از قتل عام زرتشتیان کرمان برداشتند . آیین ورهرام یشت هزاره که سالهاست توسط زرتشتیان با آرمان همازوری ، تندرستی ، پایداری و بهروزی زرتشتیان ایران و جهان و سرافرازی و سربلندی ایران  برگزار می شود فلسفه ای کهن و دیرینه در بر دارد .

 

و در پایان ، سروده ای در وصف شاه ورهرام ایزد از گفته دستور بهرام اسفندیار کرمانی در زیر آورده شده است که می خوانید .

 

سرور امشاسپندان شاه ورهرام ایزد است                  دادخواه دردمندان شاه ورهرام ایزد است

آذر و اردیبهشت و آن سروش پاسبان                         تابش آن نور یزدان شاه ورهرام ایزد است

لنگر کشتی و دریا و زورق باد مراد                             دستگیر مستمندان شاه ورهرام ایزد است

کوه دریا و زمین سوراخهای پر شگاف                        دادرس از چون و چندان شاه ورهرام ایزد است

آهن و فولاد و مس را می کند دریای آب                     کارساز پتک سندان شاه ورهرام ایزد است

تیغ و شمشیر و کمند جنگهای بیکران                       قوت بازوی مردان شاه ورهرام ایزد است                                     

رخش و اسب و باره و شبدیز و شبرنگ و سمند          روز نیرو روز میدان شاه ورهرام ایزد است

گه گلستان گردد و گاهی بسوزد بد کنش                  رهنمای هوشمندان شاه ورهرام ایزد است

آتش سوزنده اش افلاک روشن می کند                    دشمن اهل دمندان شاه ورهرام ایزد است

ببر و شیر و اژدها و دیو و جادو و پلنگ                       بردن ایشان به زندان شاه ورهرام ایزد است

باد و طوفان و نهنگ و موج گرداب غضب                     آن زمان فریاد مردان شاه ورهرام ایزد است

دزد و گرگ و رهزن و رهدار در راه سفر                       یاور خود را یقین دان شاه ورهرام ایزد است

ریشخند کس مکن تا می توانی در جهان                  قاتل آن ریشخندان شاه ورهرام ایزد است

گر به بند دشمنی و اگر به بند اژدها                         درگشای پای بندان شاه ورهرام ایزد است

خاکساری پیشه کن تا همتت گردد بلند                    تاج چتر سربلندان شاه ورهرام ایزد است

باطنت را صاف کن زین دهر گردی ارجمند                  پادشاه ارجمندان شاه ورهرام ایزد است

غم مخور بهرام کی رندانه آمد بخششت                  پادشاه گل رندان شاه ورهرام ایزد است

سرور امشاسپندان شاه ورهرام ایزد است

سرور امشاسپندان شاه ورهرام ایزد است

دادخواه دردمندان شاه ورهرام ایزد است

 

آذر و اردیبهشت و آن سروش پاسبان

تابش آن نور یزدان شاه ورهرام ایزد است

لنگر کشتی و دریا زورق باد مراد

دستگیر مستمندان شاه ورهرام ایزد است

کوه و دریا و زمین سورخهای پرشکاف

دادرس از چون و چندان شاه ورهرام ایزد است

آهن و فولاد و مس را می کند دریای آب

کارساز پتک سندان شاه ورهرام ایزد است

تیغ و شمشیر و کمند جنگهای بی کران

قوت بازوی مردان شاه ورهرام ایزد است

گه گلستان گردد و گاهی بسوزد بدکنش

رهنمای هوشمندان شاه ورهرام ایزد است

ببر و شیر و اژدها و دیو و جادو و پلنگ

برون ایشان به زندان شاه ورهرام ایزد است

باد و طوفان و نهنگ و موج گرداب غضب

آن زمان فریاد مردان شاه ورهرام ایزد است

دزد و گرگ و رهزان و  رهدار  در راه سفر

یاور و خود را یقین دان شاه ورهرام ایزد است

ریشخند کس مکن تا می توانی در جهان

قاتل آن ریشخندان شاه ورهرام ایزد است

گر به بند دشمنی گر به بند اژدها

درگشای پایبندان شاه ورهرام ایزد است

خاکساری پیشه کن تا همتت گردد بلند

پادشاه ارجمندان شاه ورهرام ایزد است

غم مخور بهرام که رندانه آید بخششت

پادشاه کل رندان شاه ورهرام ایزد است

از گفته بهرام اسفندیار کرمانی

ویران کردن اسکندر آتشکده های ایران زمین را

بــیـا ســاقــی از شــادی نـوش و نـاز	یـکــی شــربــت آمــیــز عــاشــق نــواز
بـه تـشـنـه ده آن شـربـت دل فـریـب	کـه تــشـنـه ز شـربــت نـدارد شـکـیـب
***
سـپـنـدی بــیـار ای جـهـان دیـده پـیـر	بــر آتـش فـشـان در شـبــسـتــان مـیـر
کـه چـشـمک زنان پـیشـه ای میکـنم	ز چــشــم بــد انـدیـشــه ای مــیـکــنـم
ولـیـکـن چـو مـیـسـوزم از دل سـپـنـد	بـه مـن چـشـم بـد چـون رسـانـد گـزنـد
خـطـرهای رهزن درین ره بـسـیسـت	کسـی کاین نداند چـه فارغ کسـیسـت
چـه عـمـریسـت کـوراز چـندین خـطـر	بــه افــســونــگــری بــرد بــایـد بــســر
بــه ار پــای ازیـن پــایـه بــیـرون نـهـم	نــهـنــبــن بــریـن دیـک پــر خــون نـهـم
گـــزارنــده داســـتـــانــهــای پـــیــش	چـنـین گـویـد از پـیـش عـهـدان خـویش
که چون دین دهقان بر آتش نشست	بــمـرد آتـش و سـوخـت آتـش پــرسـت
ســکــنــدر بــفــرمــود کــه ایـرانــیـان	گــشــایـنـد از آتــش پــرســتــی مـیـان
هـمــان دیـن دیـریـنــه را نــو کــنــنــد	گــرایـش ســوی دیـن خــســرو کــنـنـد
مـغـان را بــه آتــش ســپــارنـد رخــت	بــرآتــشــکــده کــار گــیــرنــد ســخــت
چـــنــان بـــود رســـم انــدران روزگــار	کــه بـــاشـــد در آتـــشـــگــه آمــوزگــار
کـنـد گـنـجــهـائی در او پــای بــسـت	نـبــاشـد کـسـی را بــدان گـنـج دسـت
تـوانـگـر کـه مـیـراث خـواری نـداشـت	بــر آتــشــکـده مـال خــود را گـذاشــت
بـــدان رســـم کــافــاق را رنــج بـــود	هــر آتـــشـــکــده خـــانــه گــنــج بـــود
سـکـنـدر چــو کـرد آن بــنـاهـا خــراب	روان کـــرد گـــنــجـــی چـــو دریــای آب
بــر آتــش گـهـی کــو گـذر داشــتــی	بـــنــا کــنــدی آن گــنــج بـــرداشــتــی
دگـر عـادت آن بــود کـاتــش پــرسـت	همـه سـالـه بـا نوعـروسـان نـشـسـت
بـه نـوروز جـمـشـیـد و جـشـن سـده	کــه نــو گــشــتــی آیـیــن آتــشــکــده
ز هـر ســو عـروســان نـادیـده شـوی	ز خــانـه بــرون تــاخــتــنـدی بــه کــوی
رخ آراســـتـــه دســـتـــهــا در نــگـــار	بـــه شـــادی دویــدنــدی از هــر کــنــار
مــغــانــه مــی لــعــل بـــرداشـــتـــه	بـــه بـــاد مــغـــان گــردن افــراشـــتـــه
ز بـــرزیــن دهــقــان و افــســون زنــد	بــــرآورده دودی بــــه چـــرخ بــــلـــنـــد
هـمـه کـارشــان شـوخــی و دلـبــری	گـه افـســانـه گـوئی گـه افـســونـگـری
جـز افـسـون چـراغـی نـیـفـروخـتــنـد	جــز افــســانـه چــیـزی نـیـامـوخــتــنـد
فـرو هشـتـه گیسـو شـکن در شـکن	یـکــی پــای کــوب و یـکــی دســت زن
چـو سرو سهی دستـه گل بـه دست	سـهـی سـرو زیـبــا بــود گـل پــرســت
ســـرســـال کـــز گـــنــبـــد تـــیــز رو	شـــعـــار جــــهـــان را شـــدی روز نـــو
یـکـی روزشــان بــودی از کـوه و کـاخ	بـــه کــام دل خـــویــش مــیــدان فــراخ
جــدا هــر یـکــی بــزمــی آراســتــی	وز آنـجــابــسـی فـتــنـه بــرخــاسـتــی
چـو یکرشـتـه شـد عقد شـاهنشهی	شــد از فــتـــنــه بـــازار عــالــم تــهــی
بــه یـک تـاجـور تـخـت بــاشـد بــلـنـد	چــو افــزون بــود مــلــک یــابــد گــزنــد
یـکــی تــاجــور بــهــتــر از ســد بــود	کـه بــاران چــو بــســیـار شـد بــد بــود
چــنــان داد فــرمــان شــه نـیـک رای	کـه رســم مـغــان کـس نـیـارد بــجــای
گــرامـی عــروســان پــوشــیـده روی	بــه مــادر نــمــایـنــد رخ یــا بــه شــوی
هـمــه نـقــش نـیـرنـگــهـا پــاره کــرد	مـــغـــان را ز مـــیـــخـــانـــه آواره کـــرد
جــهـان را ز دیـنـهـای آلـوده شـسـت	نـگــهـداشــت بــر خــلـق دیـن درســت
بــه ایـران زمـیـن از چـنـان پـشـتـیـی	نــمــانــد آتـــش هــیــچ زردشـــتـــیــی
دگـر زان مـجـوسـان گـنـجـینـه سـنـج	بــه آتــشــکــده کــس نـیـاکــنـد گــنــج
هــمــان نــازنــیـنــان گــلــنــار چــهــر	ز گـــلـــزار آتــــش بــــریـــدنـــد مـــهـــر
چـو شـاه از جـهـان رسـم آتــش زدود	بــــرآورد ز آتــــش پــــرســـتـــنـــده دود
بـــــفــــرمــــود تــــا مــــردم روزگــــار	جـــز ایــزد پـــرســـتـــی نـــدارنــد کـــار
بـــه دیــن حــنــیــفــی پـــنــاه آورنــد	هـمــه پــشــت بــر مــهـر و مــاه آورنـد
چـو شد ملک در ملک آن ملک بـخش	بــه مـیـدان فــراخــی روان کـرد رخــش
بـه فرخـندگی فـتـح را گشـت جـفـت	بــدان گـونـه کـان نـغــز گـویـنـده گـفــت
وگــر بـــایــدت تـــا بـــه حــکــم نــوی	دگــرگــونــه رمــزی ز مــن بـــشــنــوی
بــرار آن کــهـن پــنـبــه هـا را ز گـوش	کــه دیــبــای نــو را کــنــد ژنــده پــوش
بــر آنـگــونـه کــز چــنـد بــیـدار مــغــز	شــنـیـدم دریـن شــیـوه گــفــتــار نـغــز
بــســی نــیـز تــاریــخــهــا داشــتــم	یـکــی حــرف نـاخــوانـده نـگــذاشــتــم
بـــهــم کـــردم آن گـــنــج آکـــنــده را	ورق پـــــاره هــــای پـــــراکـــــنـــــده را
از آن کـیـمـیـاهـای پــوشــیـده حــرف	بــرانـگـیـخــتــم گــنـجــدانـی شــگــرف
هـمــان پــارســی گــوی دانـای پــیـر	چـیـنـن گـفـت و شـد گـفـت او دلـپـذیـر
که چون شه ز دارا ستـد تـاج و تـخت	ز پـــرگــار مــوصــل بـــرون بـــرد رخـــت
چـو زهـره بـه بــابـل درآمـد نـخـسـت	ز هــاروتــیـان خــاک آن بــوم شــســت
بــــفـــرمـــود تــــا آتـــش مـــوبــــدی	کــشــنــد از هــنــرمــنــدی و بــخــردی
فــســون نــامــه زنــد را تـــر کــنــنــد	وگـــرنــه بـــه زنــدان دفـــتـــر کـــنــنــد
بــــراه نـــیـــا خـــلـــق را ره نـــمـــود	تـــــف و دود آتــــــش ز دلـــــهـــــا زدود
وز آنـــجـــا بــــه تـــدبــــیـــر آزادگـــان	درآمــــــد ســــــوی آذر آبـــــــادگــــــان
بــهـر جـا کـه او آتـشـی دیـد چـسـت	هم آتـش فرو کشت و هم زند شسـت
در آن خطه بـود آتـشی سنگ بـست	که خواندی خودی سوزش آتش پرست
صــدش هــیــربــد بــود بـــا طــوق زر	بــه آتــش پــرســتــی گــره بـــر کــمــر
بـــفـــرمــود کــان آتـــش دیــر ســـال	بــکـشــتــنـد و کــردنـد یـکــســر زکــال
چـو آتــش فـرو کـشـت از آن جـایـگـاه	روان کــرد ســوی ســپــاهــان ســپــاه
بـــدان نــازنــیــن شـــهــر آراســـتـــه	کـه بـا خـوش دلـی بـود و بـا خـواسـتـه
دل تـــاجـــور شـــادمــانــی گــرفـــت	بــه شــادی پــی کــامــرانــی گــرفــت
بــســی آتــش هـیـربــد را بــکـشـت	بــســی هـیـربــد را دوتــا کـرد پــشــت
بــهـاری کــهـن بــود چــیـنــی نــگــار	بــســی خــوشــتــر از بــاغ در نـوبــهـار
بــه آیـیـن زردشـت و رسـم مـجــوس	بـه خـدمـت در آن خـانه چـندین عـروس
هـــمـــه آفـــت دیـــده و آشــــوب دل	ز گـل شــان فـرو رفــتــه در پــا بــه گـل
در او دخــتــری جــادو از نـسـل سـام	پـــدر کـــرده آذر هـــمـــایـــونـــش نـــام
چـو بـرخـواندی افسونی آن دل فریب	ز دل هــوش بـــردی ز دانــا شـــکــیــب
بــه هـاروتــی از زهـره دل بــرده بــود	چــو هـاروت صــد پــیـش او مــرده بــود
سـکـنـدر چــو فـرمـود کـردن شـتــاب	بــدان خــانــه تــا خــانــه گــردد خــراب
زن جــادو از هــیــکــل خــویــشــتـــن	نـــمـــود اژدهـــائی بـــدان انـــجـــمـــن
چــو دیـدنـد خــلــق آتــشــیـن اژدهـا	دل خـــویــش کـــردنـــد از آتـــش رهـــا
ز بــیـم وی افـتـادن و خـیـزان شـدنـد	بـــه نــزد ســکــنــدر گــریــزان شــدنــد
کـه هـســت اژدهـائی در آتــشــکـده	چـــــو قـــــاروره در مــــردم آتـــــش زده
کــســی کــو بـــدان اژدهــا بـــگــذرد	هـمـان سـاعـتــش یـا کـشـد یـا خــورد
شــه از راز آن کــیـمــیــای نــهــفــت	ز دســتــور پــرسـیـد و دســتــور گـفـت
بـــلـــیــنــاس دانــد چـــنــیــن رازهــا	کـه صـاحـب طـلـسـمـسـت بـر سـازهـا
بــلـیـنـاس را گـفـت شـاه ایـن خـیـال	چــگــونـه نـمـایـد بــه مـال بــدســگــال
خـردمـنـد گـفـت ایـن چـنـین پـیـکـری	نــدانــد نــمــودن جـــز افــســـونــگــری
اگــر شـــاه خـــواهــد شـــتـــاب آورم	ســـــــر اژدهــــــا در طــــــنــــــاب آورم
جــهـانـدار گـفــت ایـنـت پــتــیـاره ای	بـــرو گـــر تـــوانـــی بـــکـــن چـــاره ای
خــردمــنــد شــدســوی آتـــشــکــده	ســــیـــاه اژدهـــا دیـــد ســــر بــــر زده
چـــو آن اژدهــا در بـــلــیــنــاس دیــد	ره آبــــگـــیـــنـــه بــــر الـــمـــاس دیـــد
بــرانـگـیـخـت آن جــادوی نـاشـکـیـب	بــســی جــادوئیــهــای مــردم فــریــب
نـشــد کــارگــر هـیـچ در چــاره ســاز	سـوی جـادوی خـویـشـتـن گـشـت بــاز
هـر آن جــادویـی کــان نـشــد کـارگـر	بــه جــادوی خــود بــاز پــس کـرد ســر
بــه چــاره گــری زیـرک هـوشــمــنــد	فــســـون فــســـایــنــده را کــرد بـــنــد
بـه وقـتـی کـه آن طـالـع آیـد بـدسـت	کــزو جـــادوئی را درایــد شـــکــســـت
بــفــرمــود کــارنـد لــخــتــی ســداب	بــــرآن اژدهـــا زد چـــو بــــر آتــــش آب
بـه یـک شـعـبــده بـسـت بــازیـش را	تـــبـــه کـــرد نـــیــرنـــگ ســـازیــش را
چـو دخـتـر چـنان دید کـان هوشـمـند	ز نـیـرنــگ آن ســحــر بــگــشــاد بــنــد
بـه پـایش درافـتـاد و زنـهـار خـواسـت	بــه آزرم شــاه جــهــان بــار خــواســت
بــلــیــنــاس چــون روی آن مــاه دیــد	تــــمــــنــــای خــــود را بــــدو راه دیـــد
بــزنــهــار خــویـش اســتــواریـش داد	ز جـــادوکــشــان رســـتـــگــاریــش داد
بـــفــرمــود تـــا آتـــش افــروخــتــنــد	بــدان آتــش آتــشــکــده ســوخــتــنــد
پـــریـــروی را بــــرد نـــزدیـــک شـــاه	کـــه ایــن مــاه بـــود اژدهــای ســـیــاه
زنـی کـاردانـســت و بــسـیـار هـوش	فــلـک را بــه نـیـرنـگ پــیـچــیـده گـوش
ز قــعــر زمــیــن بـــرکــشـــد چـــاه را	فــــــرود آرد از آســــــمــــــان مــــــاه را
ز حــل را ســیـاهـی بــشـویـد ز روی	شــود بــر حــصـاری بــه یـک تــار مـوی
بــه خـوبــی چـگـویـم پــری پــیـکـری	پـــری را نــبـــوده چـــنــیــن دخـــتـــری
ســر زلـفـش از چــنـبــر مـشـگ نـاب	رســــن کـــرده بــــر گـــردن آفــــتــــاب
بــه اقـبــال شـه راه بــربــســتــمـش	هـمـه نـام و نـامـوس بــشـکـسـتـمـش
زبـــون شـــد درآمـــد بـــزنــهــار مــن	ســزد گــر کــنــد خــســروش یــار مــن
وگـر خــدمـت شــاه را درخــور اســت	مـرا هـم خــداونـد و هـم خـواهـر اسـت
چــو شـه دیـد رخـسـار آن دل فـریـب	بــــرآراســـتـــه مـــاهـــی از زر و زیـــب
بــلــیـنــاس را داد کــیـن رام تــســت	ســزاوار مــی خـــوردن جـــام تـــســت
ولــیــکــن مــبــاش ایـمــن از رنــگ او	مــشــو غــافــل از مــکــر و نــیـرنــگ او
اگـــر کـــژدمـــی کـــهــربـــا دم بـــود	مــشــو ایــمــن از وی کــه کــژدم بـــود
بــلـیـنـاس بــر شـکـر تـسـلـیـم شـاه	رخ خـــویــش مـــالـــیــد بـــر خـــاک راه
پـــریــروی را بـــانـــوی خـــانــه کـــرد	پــری چــنــد زیـن گــونــه دیـوانــه کــرد
بـــرآمــوخــت زو جــادوئیــهــا تـــمــام	بــلـیـنـاس جــادوش از آن گــشــت نـام
اگــر جــادوئی گـر ســتــاره شــنـاس	ز خـــود مــرگ را بـــرنــبـــنــدی مــراس بر گرفته ازhttp://www.wikidorj.com