کد رنگها

کد رنگها

این هم از کد ۵۱۲ رنگ که بسیار مورد استفاده ی شما عزیزان وبلاگنویس است و همان طور که میبیند کد هر رنگ در داخل همان رنگ نوشته شده و به این ترتیب شما میتوانید کدهای مورد نیاز خود را به آسانی پیدا کرده و از طریق کپی کردن از آنها استفاده کنید این رنگها تمام نیاز یک طراح وب را برطرف میکند به طوری که میتواند به عنوان یک مرجع رنگ برای طراحان وب تلقی شود

000000	000020	000040	000060	000080	0000a0	0000c0	0000ff
002000	002020	002040	002060	002080	0020a0	0020c0	0020ff
004000	004020	004040	004060	004080	0040a0	0040c0	0040ff
006000	006020	006040	006060	006080	0060a0	0060c0	0060ff
008000	008020	008040	008060	008080	0080a0	0080c0	0080ff
00a000	00a020	00a040	00a060	00a080	00a0a0	00a0c0	00a0ff
00c000	00c020	00c040	00c060	00c080	00c0a0	00c0c0	00c0ff
00ff00	00ff20	00ff40	00ff60	00ff80	00ffa0	00ffc0	00ffff

200000	200020	200040	200060	200080	2000a0	2000c0	2000ff
202000	202020	202040	202060	202080	2020a0	2020c0	2020ff
204000	204020	204040	204060	204080	2040a0	2040c0	2040ff
206000	206020	206040	206060	206080	2060a0	2060c0	2060ff
208000	208020	208040	208060	208080	2080a0	2080c0	2080ff
20a000	20a020	20a040	20a060	20a080	20a0a0	20a0c0	20a0ff
20c000	20c020	20c040	20c060	20c080	20c0a0	20c0c0	20c0ff
20ff00	20ff20	20ff40	20ff60	20ff80	20ffa0	20ffc0	20ffff

400000	400020	400040	400060	400080	4000a0	4000c0	4000ff
402000	402020	402040	402060	402080	4020a0	4020c0	4020ff
404000	404020	404040	404060	404080	4040a0	4040c0	4040ff
406000	406020	406040	406060	406080	4060a0	4060c0	4060ff
408000	408020	408040	408060	408080	4080a0	4080c0	4080ff
40a000	40a020	40a040	40a060	40a080	40a0a0	40a0c0	40a0ff
40c000	40c020	40c040	40c060	40c080	40c0a0	40c0c0	40c0ff
40ff00	40ff20	40ff40	40ff60	40ff80	40ffa0	40ffc0	40ffff

600000	600020	600040	600060	600080	6000a0	6000c0	6000ff
602000	602020	602040	602060	602080	6020a0	6020c0	6020ff
604000	604020	604040	604060	604080	6040a0	6040c0	6040ff
606000	606020	606040	606060	606080	6060a0	6060c0	6060ff
608000	608020	608040	608060	608080	6080a0	6080c0	6080ff
60a000	60a020	60a040	60a060	60a080	60a0a0	60a0c0	60a0ff
60c000	60c020	60c040	60c060	60c080	60c0a0	60c0c0	60c0ff
60ff00	60ff20	60ff40	60ff60	60ff80	60ffa0	60ffc0	60ffff

800000	800020	800040	800060	800080	8000a0	8000c0	8000ff
802000	802020	802040	802060	802080	8020a0	8020c0	8020ff
804000	804020	804040	804060	804080	8040a0	8040c0	8040ff
806000	806020	806040	806060	806080	8060a0	8060c0	8060ff
808000	808020	808040	808060	808080	8080a0	8080c0	8080ff
80a000	80a020	80a040	80a060	80a080	80a0a0	80a0c0	80a0ff
80c000	80c020	80c040	80c060	80c080	80c0a0	80c0c0	80c0ff
80ff00	80ff20	80ff40	80ff60	80ff80	80ffa0	80ffc0	80ffff

a00000	a00020	a00040	a00060	a00080	a000a0	a000c0	a000ff
a02000	a02020	a02040	a02060	a02080	a020a0	a020c0	a020ff
a04000	a04020	a04040	a04060	a04080	a040a0	a040c0	a040ff
a06000	a06020	a06040	a06060	a06080	a060a0	a060c0	a060ff
a08000	a08020	a08040	a08060	a08080	a080a0	a080c0	a080ff
a0a000	a0a020	a0a040	a0a060	a0a080	a0a0a0	a0a0c0	a0a0ff
a0c000	a0c020	a0c040	a0c060	a0c080	a0c0a0	a0c0c0	a0c0ff
a0ff00	a0ff20	a0ff40	a0ff60	a0ff80	a0ffa0	a0ffc0	a0ffff

c00000	c00020	c00040	c00060	c00080	c000a0	c000c0	c000ff
c02000	c02020	c02040	c02060	c02080	c020a0	c020c0	c020ff
c04000	c04020	c04040	c04060	c04080	c040a0	c040c0	c040ff
c06000	c06020	c06040	c06060	c06080	c060a0	c060c0	c060ff
c08000	c08020	c08040	c08060	c08080	c080a0	c080c0	c080ff
c0a000	c0a020	c0a040	c0a060	c0a080	c0a0a0	c0a0c0	c0a0ff
c0c000	c0c020	c0c040	c0c060	c0c080	c0c0a0	c0c0c0	c0c0ff
c0ff00	c0ff20	c0ff40	c0ff60	c0ff80	c0ffa0	c0ffc0	c0ffff

ff0000	ff0020	ff0040	ff0060	ff0080	ff00a0	ff00c0	ff00ff
ff2000	ff2020	ff2040	ff2060	ff2080	ff20a0	ff20c0	ff20ff
ff4000	ff4020	ff4040	ff4060	ff4080	ff40a0	ff40c0	ff40ff
ff6000	ff6020	ff6040	ff6060	ff6080	ff60a0	ff60c0	ff60ff
ff8000	ff8020	ff8040	ff8060	ff8080	ff80a0	ff80c0	ff80ff
ffa000	ffa020	ffa040	ffa060	ffa080	ffa0a0	ffa0c0	ffa0ff
ffc000	ffc020	ffc040	ffc060	ffc080	ffc0a0	ffc0c0	ffc0ff
ffff00	ffff20	ffff40	ffff60	ffff80	ffffa0	ffffc0	ffffff

شهر قدیمی گسکر در جنگل هفت دغنان

با گذر از روستای بهمبر درست غرب جاده آسفالته مینا بوبه پونل در کنار راه جاده شاه عباسی بر دوست رودخانه اسکندر رود آثار خرابه ها و ویرانه های به جا مانده از شهری قدیمی در دل جنگل انبوه هفت دغنان ( به وسعت حدود چهل هکتار ) به چشم می خورد . امروزه از بقایای این شهر قدیمی که زمانی شهری آباد و پر رونق بوده و می توان به آثاری همچون حمام ، خانه ، مغازه ، یک پل آجری و گور سیده خروسه ( خوری سو ) اشاره نمود . این شهر زمانی محل حکومت امرای گسکر بوده و قدمت آن به دوره ایلخانی و صفوی بر می گردد .
موقعیت جغرافیایی و پیشینه تاریخی منطقه هفت دغنان
منطقه هفت دغنان در شهرستان صومعه سرا، بخش مرکزی دهستان ضیابر و روستای بهمبر واقع شده است. این منطقه دارای موقعیت جغرافی ایی 37 درجه و 27 دقیقه و 3/52 ثانیه عرض شمالی، و در 49 درجه و 11 دقیقه و 7/48 ثانیه طول شرقی و در ارتفاع 37 متری نسبت به سطح دریا واقع شده است. با گذر از روستای بهمبر در سمت غرب آسفالته ضیابر به پونل می رسین. در سمت غرب رودخانه واویلا یا اسکندررود در لابلای درختان جنگل هفت دغنان، ویرانه های یکی از بزرگترین و وسیع ترین شهرهای تاریخ گیلان مدفون است. منطقه تاریخی گسگر در 30 کیلومتری شمال غربی رشت است و ناحیه ای قدیمی و معروف از شهرستان صومعه سرا است که تا چند سال قبل به گسگرات مشهور بوده است و میان دهستان خوشابر و شاندرمن و شهر ماسال و مرداب انزلی قرار گرفته است.
طول آن از روستای اسفند سر در جنوب به گیل چالان در شمال حدوداً 9 کیلومتر و عرض آن از مرداب انزلی تا مرز ماسال 12 کیلومتر است. تا زمان فتحعلیشاه قاجار منطقه وسیع گسگر شامل زمین های گسگر و خاک ماسال و شاندرمن و تالش دولاب می شده و مرکز حکومت قدرتمند این سرزمین حاصلخیز شهر دولاب یا شهر گشگر یا گوراب بود که همان هفت دعنان امروزی محسوب می شود. از اواخر قرن سوم هجری در آثار و نوشتههای محققین و جغرافیدانان و سیاحان اسلامی از شهرها و آبادی های گیلان به تدریج ذکر و یادی می شود که هر یک حکومت مستقلی داشته اند. امیران آن از میان خاندان بومی برخاسته بودند. این شهرها و آبادیها که اکنون جز معدودی در کشاکش حوادث محو و نابود شده و اثار و بقایای آنها در زیر ریشه های بستر درختان جنگلی و یا باغات و مزارع غنوده اند گویای بسیاری از ارزشهای فرهنگی و به وجود آورنده و نگهدارنده فرهنگ و تمدن پویای مردم این سرزمین است. به طور کلی ساختار اولیه شهرهای قدیمی دوره اسلامی در گیلان همانند سیار مناطق ایران به صورت یک مجموعه شهری با در نظر گرفتن نیازهای اولیه جامعه بوده که اصطلاحاً به بعضی از آنها گوراب گفته می شود.
در حدود نیمی از جنگل هفت دغنان را آثار ویرانه های باروی شهر ـ حمامها ـ و پلها و معابر و مساکن تل هایی پوشانده که به همراه آن قطعات سفالهای ساده و لعابدار منقوش از دوره صفویه و قبل از آن در مقیاس وسیع گسترده و پراکنده است. تعدادی از حمامها، پل های خشتی و ساختمان های قدیمی که در متون به آن اشاره داشتند و در زیر خاک مدفون هستند، در سال 1382 توسط نگارنده مورد بررسی و شناسایی انجام شده، محوطه تاریخی هفت دغنان به صورت مجموعه 60 هکتاری که مقدمات ثبت آن توسط نگارنده انجام گرفته بود، به شماره 9952 در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید. بخش گسگرات در چند دهه پیش یکی از بخش های بزرگ شهرستان صومعه سرا محسوب می گردید و دارای 35 آبادی بزرگ و کوچک می شد. مهم ترین این آبادیها: ضیابر ، کلیاربر، اباتر، نوده کلنگستان و طاهرگوراب بوده اند. بازارهای هفتگی بخش گسگرات از رونق خاصی برخوردار بوده و گسگر در روزگار گذشته بسیار بزرگتر از گسگر امروزی بوده گمان می رود هفت دغنان همان دولاب یا گوراب مرکز گسگر بوده باشد. هـ ل رابینو کنسونل انگلیس در رشت درباره گسگر می نویسد: طول ان از اسفند سر در جنوب به گیل چالان در شمال یک فرسنگ و نیم و از مرداب به آهک کوره در مرز ماسال دو فرسنگ است. سابقاً گسگر منطقه حکومتی مهمی را تشکیل می داد. امروزه ماسال، شاندرمن و تالش دولاب را جزو گسگر می دانند.
مقدسی دولاب گسگر را به عنوان شهر عمده گیلان نام برده و می نوسید: «سرزمینی خوب با خانه های زیبا و سنگی، بازاری به صورتی خوب با مسجد که برای خواندن خطبه در آن بنا کرده اند» ابوالفدا، دولاب را همان گسگر دانسته است، و آن را شهر کوچکی شبیه یک قطعه می داند. در کتاب مسالک البصار فی ممالک المصار درباره گسگر آمده: میان حاکم گسگر و حاکم تولم کینه و دشمنی وجود داشت تعداد سربازانش از سربازان دیگر نواحی بیشتر است. منطقه حکومتی وسیع و ایالت بارور و حاصلخیز است. و گندم و میوه و حیواناتی مانند گاو و گوسفند در آنجا فراوان است. کردهایی که به آنجا می روند و مال التجاره ای که به آنجا حمل می شود استفاده فراوان می برند. خواجه اصیل الدین زوزنی در یادداشتهای خود که در سال 654 هـ.ق ، تالیف یافته آورده است: در ابتدای رودخانه رودسر (دولاب گسگر) تا سالیم رود نیز روز راه است که اقوام آن همه تالشان هستند و از رودسر تا شنیدان مه مستقر سر بر مملکت اسپهبد است و ... دور روز راه است. آدام اولئاریوس که در عصر صفویان از ایران دیدن نموده بود هنگام سفر در گیلان درباره گسگر می نویسد «گسگر شهری کوچک است در حدود چهار فرسنگی کسماء و دو فرسنگی دریا و آن را گوراب گسگر نیز می نامند. شاه صفی در آنجا متولد شده و بعدها شاه عباس و پسرش صفی میرزا از گیلان عبور کردند، شاهزاده در خانه شخصی به نام خواجه مسعود متولد شد، و این خانه بعدها به صورت پناهگاهی برای مردم درآمد»
محل گوراب گسگر در جنگل هفت دغنان کنار جاده طاهرگوراب به سید شرفشاه دیده می شود. این ناحیه عبارت از حمام خرابه و چند خانه ویران است. در این ناحیه پل آجری و کنکوله ماژویه دیده می شود. دنباله جاده شاه عباسی را میان جنگل هفت دغنان و سید شرفشاه می توان دید. در نزدیک این خرابه روستایی است به نام اروس محله که این نام یادآور اشغال گیلان به وسیله روسها در فاصله سال های 35ـ1145 هـ قمری. (1734ـ1746 میلادی) است. دکتر کوک در سالهای 62ـ1159 هـ ـ ق (47ـ1746 میلادی) همراه با سفیر شاهزاده گالتزین (Galitzthe) به ایران مسافرت کرده، در سرنامه خود می نویسد: «شهر گسگر و سرزمینی که به همین نام نامیده می شود، تحت امور حکومت گیلان که مرکزش شهر رشت است قرار دارد، از چندی پیش این ناحیه به سبب داشتن ابریشم خام و الیاف ابریشمی که تهیه می کند، شهرت یافته. اما فشار و شکنجه دوران حکومت نادر آن را به نابودی می کشاند. نزدیک این محل آثار قلعه ای را مشاهده می کنیم، که سابقاً روسها برای جلوگیری از هجوم راهزنان کوهستان های مجاور ان را بنا نموده بودند.» کلنل ترزل Terzel در سال 1224 هـ.ق (1089 میلادی) درباره گسگر می نویسد: قصبه گسگر دارای 400 خانوار تالشی است، هسته اصلی این قبیله به نام تالش در میان راه رشت و اردبیل سکونت دارند. این ناحیه در دوران زمان آقامحمدخان قاجار احتمالاً جزء مناطق اشغالی این شاه نبود. نویسنده کتاب (نامها و نامداران گیلان) درباره گوراب گسگر می نویسد: «این ناحیه در دوران ملوک الطوایفی به داشتن محصول فراوان و همچنین پرورش کرم ابریشم و بافته های ابریشمی معروف بوده است.» و سپاهیانش از دو گروه گیل و تالش و احیاناً ترک تشکیل یافته بود، امیران گسگر از هدشاه طهماسب و پس از او شاه عباس کبیر تدریجاً رو به ضعف نهادند، لاجرم اداره امور آن برعهده حکامی قرار گرفت که از طرف پادشاه یا والی گیلان مأمور و منصوب می شدند. در اواخر سلطنت فتحعلیشاه از وسعت ناحیه گسگر کاسته شد و در همین هنگام دهکده هایی که در جلگه قرار داشتند نام گیل گسگر به خود گرفتند و نواحی کوهستانی آن که محل سکونت تالشها بود، به تالش گشگر معروف شد.
وجه تسمیه هفت دغنان
هفت دغنان شهری قدیمی و تاریخی در منطقه گسگر صومعه سرا بوده و مرکز حکومت گسگر محسوب می شده است. ویرانه ها و خرابه های آن نشان از یک منطقه باستانی دارد.
هفت دغنان ترکیبی از «هفت + دغن + ان) است. دغن در زبان بیه پسی (غرب گیلان) به معنی رودخانه و نهر است. هفت دغنان، هفت نهر را در ذهن تداعی می کند هفت در اعتقادات باستانی ایران از بار معنوی خاصی برخوردار است. هفت فرشته و امشاسپند دین زرتشتی، هفت سیاره، هفت سین، هفت خوان، هفتم رفتگان و ... از جمله این نشانه هاست. از طرف دیگر درباره وجه تسمیه هفت دغنان می توان گفت «جویبار تازه آباد از دامنه ارتفاعات بین شفارود و رودخانه چاف و از ناحیه جنگلی (هفت دغنان) سرچشمه می گیرد و از زیر پل (تازه آباد) بین جاده انزلی ـ آستارا عبور نموده وارد دریا می شود. این جویبار کمی بالاتر از محل پل به روشن دغن معروف است. دغن به اصطلاح محلی به مجرای آب شبیه به رود یا کانال گفته می شود با این تفاوت که در دغن جریان آب مثل رود یا کانال نیست و تا حدودی آب در آن راکد است

http://guilan.irib.ir

روانشاد ابراهیم پورداوود

دکتر ابراهیم پورداوود

http://guilan.irib.ir

پورداوود در آدینه بیست بهمن 1264 ش ، بیست و هشتم جمادی الاولی 1303 ق در سبزه میدان رشت در خانواده ای ملاک ، دیده به جهان گشود . پدرش حاجی داوود از بازرگانان رشت بود و مادرش از خاندان مجتهدان بزرگ . در کودکی به مکتب میرزا محمد علی رفت . خود می گوید: « شاید پنج یا شش ساله بودم که به مکتب سپرده شدم . در آن روزگار ، در رشت ، دبستان و دبیرستان نبود ، به ناچار بایستی به مکتب رفت . . . پدرم پهلوی خانه ی خود ، دبستان عنصری امروزی ، مکتبی از برای پسران خود باز کرد و آخوندی را برای آموزش به آن ها گماشت . آن مکتب خانه ی پارینه چندی است ، مقبره پدر و برادرانم می باشد ، من هم پس از نوردیدن این همه سال های بلند در آن جا آرام خواهم گرفت . آن چنان که از آن جا ناموخته بیرون آمدم ، ناموخته به آن جا باز خواهم گشت . ابراهیم تحصیلات ابتدایی فارسی و عربی را در مدرسه حاجی میرزا حسن رشت در بازارچه صالح آباد در سبزه میدان انجام داد و در سال 1323 ق یا 1284 ش به همراه برادرش سلیمان و سید عبدالرحیم خلخالی مدیر مدرسه حاج حسن به تهران رفت و در کلاس های میرزا محمد حسین سلطان الفلاسفه ، طبیب نامی آن دوران ، حاضر شد و همزمان درمدرسه فرانسوی زبان « آلیانس » به فراگرفتن مقدمات زبان فرانسه پرداخت . پورداوود ، آن روزها از جوانان مشروطه طلب بود . در ذی قعده 1326 ق ، در سال 1286 ش علیرغم میل پدر ، از راه قم و کرمانشاه و بندار ، پس از دیدار از بیستون و طاق بستان و قصرشیرین و ایوان مداین به « حلب » و در نهایت به « بیروت » رفت . در این زمان بود که وی نام خانوادگی « پورداوود » را برخود نهاد و خاندان وی در گیلان « داوود زاده » نامیده شدند . پس از چندی به ایران بازگشت و پس از اقامتی کوتاه در رمضان 1328 ق از راه باکو و وین راهی فرانسه شد . ابتدا در دبیرستان شهر « بُووه » نام نویسی کرد و چندی بعد در رشتة حقوق دانشگاه پاریس به تحصیل پرداخت انجمنی ادبی برپا کرد و نیز با صدنفر از ایرانیان جلسه ای بر ضد نظام دولت تزاری روسیه برپا کرد و در جمادی الاولی 1332 ق به یاری محمد قزوینی نشریه ایرانشهر را منتشر کرد ، که پس از سه ماه در شعبان همان سال همزمان با آغاز جنگ جهانی اول تعطیل شد . بعد از شش ما که از آغاز جنگ می گذشت در سال 1333 از پاریس ، به بغداد رفت و در بیست و نهم رمضان همان سال تا 29 جمادی الاولی سال بعد به یاری جمال زاده روزنامه « رستخیز » را منتشر کرد ، اشعار میهنی او در این سال ها ورد زبان مردم بود . با پیشروی انگلیسی ها و تسخیر « کوت العماره » پورداوود به کرمانشاه رفت و چون آن هم به دست روس ها افتاد ، شبانه راهی قصر شیرین شد و به بغداد بازگشت . ترکان عثمانی در آن روزها از انتشار « رستخیز » جلوگیری کردند . به استانبول رفت و در آن جا از خروجش ممانعت به عمل آوردند ، پورداوود مدتی بعد پس از کسب مجوز خروج ، به قصد امانت در سوئیس از راه بالکان به برلین رفت . آلمانی ها نیز از خروج او جلوگیری کردند و او ناچار تا پایان جنگ جهانی اول و مدتی پس از آن در آنجا ماند . او ابتدا در دانشگاه برلین و بعد در دانشکده شهر « ارلانگن »، تحصیل در رشتة حقوق را ادامه داد و در این زمان با محمد قزوینی ، سید حسن تقی زاده و نویسندگان مجلة « کاوه » آمد و شد داشت و به مطالعه کتب ایران باستان و اوستا می پرداخت و زبان اوستایی و پارسی باستان و فرهنگ ایران باستان را نزد ایران شناسان آموخت . در شهریور 1299 در آلمان ازدواج کرد و در مهر 1301 یگانه فرزندش ، پوراندخت ، به دنیا آمد . در مهر 1304 به دعوت پارسیان هند از راه بغداد به هندوستان رفت و در این مدت بخشی از تفسیر اوستا را منتشر کرد و به ایراد چند سخنرانی پرداخت . در 1307 ش از هند به بلژیک رفت و سه سال بعد راهی برلین شد و حدود یک سال به تحقیق درباره اوستا و تمدن ایران باستان پرداخت و بخش دیگری از تفسیر اوستا را منتشر کرد . در این ایام به دلیل درخواست « رابیندرانات تاگور » فیلسوف و شاعر معروف هند ، از دولت ایران مبنی بر اعزام استادی برای تدریس فرهنگ ایران ، راهی دانشگاه « دیشوا بهاراتی » شد و حدود یک سال در آن جا ماند . به عضویت گروه اوستاشناسی در آمد و ریاست شعبه فارسی و عربی را بر عهده گرفت . پور داوود در 1312 ش دوباره عازم آلمان شد و پس از 4 سال به ایران برگشت و به عنوان استاد در دانشگاه تهران به تدریس فرهنگ ایران باستان و زبان اوستایی پرداخت . در اسفند ماه همان سال ، همراه علی اصغر حکمت و رشید یاسمی ، از جانب دولت ایران برای تجدید روابط فرهنگی به هندوستان رفت . در 1339 ش ، با سمت رئیس هیئت نمایندگی ایران ، در بیست و پنجمین کنگره خاورشناسان به مسکو رفت و سپس عازم فنلاند ، سوئد و هلند شد . در 1340 به دعوت دولت اسراییل برای شرکت در کنگره یادبود و هزار و پانصدمین سال آزادی یهود به دست کوروش به آنجا رفت و پس از آن راهی انگلیس ، رم ، آتن و قبرس شد . چهار سال بعد در بیست و ششمین کنگره خاورشناسان شرکت کرد و به ریاست بخش ایران شناسی انتخاب شد و از سوی دانشگاه دهلی دکترای افتخاری ادبیات دریافت کرد . در بمبئی به پاس خدمات فرهنگی ایشان سپاسنامه ای از سوی مؤسسه شرقی کاما ، انجمن زردتشتیان ایران ، انجمن فرهن باستان و ایران کیک و نیز سازمان جوانان زردتشتی به او تقدیم شد . در ششم بهمن 1344 نمانیده پاپ در ایران از سوی پاپ ششم ، نشان شوالیه سن سیلوستر را به پاس خدمات انسان دوستانه پور داوود به وی اعطا کرد و در هجدهم فروردین 1345 در جلسه فرهنگی ایران و هند ، نشان تاگور را دریافت کرد . در همان سال برای عضویت در آکادمی جهانی هنر و علم انتخاب شد . ابراهیم پور داوود ، رئیس انجمن فرهنگی ایران و آلمان ، عضو شورای فرهنگی سلطنتی و جزو هیئت امنای کتابخانه پهلوی بود و ایشان انجمن ایران شناسی را در تهران ، پس از جنگ جهانی دوم بنیاد نهاد و کلاس هایی برای تدریس زبان و فرهنگ باستانی ایران در مدرسه فیروز بهرام تهران برای تدریس زبان و فرهنگ باستانی ایران برگزار کرد و خود نیز به تدریس پرداخت . پور داوود نزد ایران شناسان جهان از مقامی شامخ برخوردار است . او نخستین استاد و بنیانگذار تحقیقات علمی درباره زردتشت و اوستا در ایران است . در شانزدهم مهرماه 1325 یادنامه ای در 2 جلد به چاپ رسید ، که یکی به فارسی با مقاله ای مفصل از محمد معین درباره پورداوود بود و دیگر حاوی مقالات خاورشناسان به زبان های بیگانه بود . در آبان ماه همان سال ، دانشگاه تهران شصتمین سالروز تولد پورداوود را در تالار دانشکده ادبیات و دانشسرای عالی ، جشن گرفت ، که استاد بدیع الزمان فروزانفر رئیس دانشکده و استاد دانشکده ادبیات با خواندن قطعه شعری با عنوان « دانشمند » از خدمات علمی پورداوود و دکتر لطفعلی صورتگر قدردانی کرد . دکتر پرویز ناتل خانلری درباره « اخلاق پورداوود » و شادروان دکتر معین در مورد نظر دانشمندان درباره آثار پورداوود به سخنرانی پرداختند . دکتر علی شایگان ، وزیر فرهنگ ، نشان اول دانش را برای اولین بار از سوی وزارت فرهنگ به استاد اهدا کرد . استاد پورداوود در ششم مهرماه 1324 به تأسیس انجمن ایران شناسی پرداخت و کارش تحقیق و پژوهش در ادبیات و آیین کهن ایران باستان بود و به انتشار کتاب هایی در زمینه زبان و تاریخ ایران پرداخت . ایشان در دانشگاه تهران ، علاوه بر تدریس ، در مقطع لیسانس و دکترای زبان و ادبیات فارسی ، در دانشکده حقوق در کلاس سوم قضایی « حقوق در ایران باستان » را تدریس می کرد . وی در طول زندگی پربارش کتابخانه ای غنی از آثار خاورشناسان و پژوهشگران ایران در زمینه تاریخ و فرهنگ ایران باستان فراهم نمود ، که طی قراردادی به کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه تهران به تالاری به نام « رشید الدین فضل ا... همدانی » در اردیبهشت 1355 منتقل شد . پورداوود بیست و پنج ساله بود که ادوارد براون درباره اش چنین گفت : « وی جوانی است در حدود بیست و پنج ساله ، فرانسه را در بیرون ( سوریه ) آموخته و اکنون حقوق را در پاریس می خواند ، در آن جا وی به تأسیس انجمن دانش و ادب ایرانیان پاریس کمک و جداً از آن حمایت می کند . دانش نامه (دایره المعارف) بریتانیا وی را در ردیف گویندگان درجه اول ایران محسوب داشته است . ابراهیم شاعری را با سرایش مرثیه آغاز کرد : وی در آغاز جوانی در رشت جزو طلاب علوم دینی بود . خود می گوید شعر را از کودکی با بهم پیوستن کلمات آغاز کرد و بعد در دوره جوانی ، در ماه های سوگواری ، مرثیه می سرود . در همان دوران بود که دوستان طلبه اش تخلص « لسان » را به وی دادند و او خود بعدها تخلص « گل » را برگزید . پس از آن که برای فراگرفتن طب به تهران رفت ، در آغاز به سرایش غزل های عاشقانه ، سپس به اشعار وطنی روی آورد . آثار جاودانه پورداوود عبارتند از : 1-    ترجمه و گزارش اوستا در نه مجلد که عبارتند از : گاتها ، سروده های زردتشت ، با متن اوستایی و ترجمه گفتارهای آن به فارسی و انگلیسی ( چاپ اول بمبئ ، خرداد 1305 ) ، یشتها ، مجلد نخستین ( بمبئی ، فروردین 1310 ، چاپ دوم ، تهران 1346 ش ) ، خرده اوستا ( بمبئی ، مهر 1310 ) ، یسنا ، مجلد نخستین ( بمبئی ، بهمن 1312 ) ؛ یسنا ، مجلد دوم ، به کوشش بهرام فره وشی ( تهران ، فروردین 1337 ) ؛ گاتها ، بخش نخست با متن اوستایی ( بمبئی ، آبان 1329 ) ، یادداشت های گاتها ، بخش دوم ، به کوشش بهرام فره وشی ( تهران ، مهر 1336 ) ؛ ویسپر در بخشی از اوستا ، به کوشش بهرام فره وشی ( تهران 1342 ش ) . 2-آثاری درباره فرهنگ ایران باستان ، تاریخ ، زبان فارسی و واژه شناسی که مهترین آن ها عبارتند از : ایرانشاه ، تاریخچه مهاجرت پارسیان به هند ( بمبئی 1344 ) ؛ خرمشاه ، درباره آیین و کارنامه و زبان ایران باستان ( بمبئی 1305 ش ) ؛ سوشیانس ، درباره موعود فردسینا (بمبئی 1346) ؛ گفت و شنود پارسی ، برای دبیرستان های هند (بمبئی ، اسفند 1312) ؛ فرهنگ ایران باستان ( تهران 1326 ش ) ؛ هرمزدنامه ( تهران 1331 ش ) ؛ آناهیتا ( تهران 1343 ش ) ؛ زین ابزار ( تهران 1346 ش ) . دیوان اشعار پورداوود به نام دخترش ، با عنوان پوراندخت نامه همراه با ترجمه انگلیسی اشعار او به قلم دینشاه ایرانی ( م 1317 ش ) در شهریور 1306 در بمبئی انتشار یافت که شامل قصاید و غزلیات و مسمط ها و ترجیح بندها است و دارای 95 صفحه پارسی و 113 صفحه انگلیسی است جزء اول بیت مقاله قزوینی نیز برای نخستین بار به کوشش پورداوود تدوین و در 1307 ش در بمبئی منتشر شد . او همچنین به خواهش تاگور، صد قطعه از اشعار غنایی تاگور را به فارسی ترجمه کرد که با عنوان « صد بند تاگور » در 1314 ش / 135 در کلکته منتشر شد . وی همچنین یادنامه ای در زمان حیات دینشاه ایرانی برای او تنظیم کرد که شامل مقالات دانشمندان ایرانی و خاورشناسان و پارسیان است ودر 1323 ش با عنوان یادنامه دینشاه ایرانی منتشر شد . ابراهیم پورداوود درباره هدف خویش از ترجمه اوستا و فرهنگ ایران باستان می نویسد : « آرزویم شناساندن ایران باستان است به فرزندان کنونی این سرزمین و از این راه مهر و علاقه ای نسبت به این مرز و بوم برانگیختن و به یاد پارینه به آبادانی این دیار کوشیدن . » ابراهیم در تمام آثارش ساده نویسی را رعایت کرد هرگز پیچیدگی و دشواری در کلامش به کار نبرد . وی در آغاز گفت و شنود پارسی می گوید : « فارسی یک زبان دیرین است  ساده و دلپذیر و شیرین است فارسی خوان اگر هنر خواهی  بگشا لب اگر شکر خواهی » بزرگترین و ارجمندترین اثر پورداوود ، ترجمه اوستا به فارسی است . وی نخستین دانشجوی ایرانی است که به تحصیل زبان و ادبیات اوستایی و نیز زبان پهلوی پرداخت . استاد ، سال ها به تدریس این علوم در دانشگاه تهران پرداخت و سرانجام در بامداد روز یکشنبه بیست و ششم آبان ماه سال 1347 در سن 83 سالگی در اثر عارضه سکته قلبی چشم از جهان فرو بست و در بیست و هشتم آبان ماه در کنار پدر و برادرانش در کوی حاجی داوود در همان مکتب‌خانه خانوادگى‌اش که نخستین حرف‌ها را با زبان و قلم آموخته بودبه خاک سپرده شد . آرامگاه استاد پور داوود در کوی حاجی داوود رشت دکتر بهرام فره‌وشی در مرگ استاد می‌نویسد: "... تا این‌که بامدادى پگاه- روز یکشنبه ۲۶ آبان ماه ۱۳۴۷ - خدمتگزار او به من تلفن کرد که استاد سخت بیمار است، باران تندى مى‌بارید. خود را به شتاب به بالینش رساندم. وى شب‌ها در کتابخانه خود بر روى نیم‌تختى مى‌خفت، هم‌چنان پرشکوه در میان انبوه کتاب‌ها بر تخت خفته بود و کتابى گشوده، در کنارش بود. دست وى را به دست گرفتم، هنوز گرم بود، ولى دیگر زندگى در آن نبود. شب هنگام دو بار برخاسته بود، چراغ افروخته و کتاب خوانده بود و سپس آرام چشم از جهان فرو بسته بود."