گاتها از کهنترین و
مقدسترین بخشهای اوستا است که از خود اشوزرتشت به یادگار ماندهاست.
گاتها جمع گات و به معنی سرود یا شعر و نظم است. گات در زبان پهلوی به
گاس تبدیل شده و به فارسی گاه گوییم که جمع آن گاهان است. در میان
زرتشتیان ایران منظور از یشت گاهان همان سرودهای گاتها است. در موسیقی
امروزی ایران هنوز واژه گاه به معنی آهنگ یا نت موسیقی باقیمانده، مانند
آهنگ سه گاه یا چهارگاه. در زبان سانسکریت گات یا سرود را گیت گویند که
بعد به عربی جیت و جید شده و تجوید در عربی به معنی خواندن قران با آهنگ و
وزن است.
بهطور کل کهنترین بخش ادبیات هر قومی را سرود یا شعر یا
قطعات منظوم تشکیل میدهد، زیرا مردم میتوانند شعر و ترانه و سرود را به
آسانی از برکنند و به خاطر بهسپارند. ادبیات منثور بعدها پیدا میشود و
آن هم پس از پیدایش خط و نوشتار است.
علاوهبر این، اهمیت و تقدس
گاتها در میان ایرانیان از روزگار بسیار باستان شناختهشدهبود. بهطوری
که اوستاهای بعدی همه به نیکی و احترام از آن نام میبرند، از جمله یسنا
57 که به نام ستوت یشت معروف است آمده: «ما میستاییم کسی که برای
نخستین بار پنج گاتهای اشوزرتشت اسپنتمان را به سرود.»
در
وندیداد فرگرد 19 بند 38 از پنج گاتهای زرتشت یاری میخواهد. در نخستین
کرده ویسپرد نیز از هر پنج گاتهای زرتشت بهطور جداگانه نام بردهشده و
به هر یک درود میفرستد.
یکی از دلایل تقدس زیاد و اهمیت
فوقالعاده گاتها از میان دیگر بخشهای اوستا، این است که تمام اصول و
آموزشهای دین زرتشتی در آن گنجانیدهشده و در واقع از بخشهای اصولی
نامههای دینی زرتشتی به شمار میرود، گرچه بخشهای دیگر اوستا را نیز
نمیتوان از نقطهنظر یادگارهای کتبی، تاریخی، حماسی، علمی و آیینی
کماهمیتتر دانست، ولی هیچکدام از لحاظ دارا بودن معانی ژرف و بیان
دلکش و ارزش معنوی به پای گاتها نمیرسند.
گاتها دارای پنج گات
یا سرود است که جمعاً به هفده(ها) یا بخش تقسیم میشود که در دل یسنا
جای دارد. گاتهای پنجگانه عبارتند از:
1-اهنودگات یا گاه 2-اشتودگاه 3-سپنتمدگاه 4-وهوخشترگاه 5-وهشتواشت گاه.
کتابهای اوستا از نظر زمانبندی نیز به پنج بخش تقسیم میشود که عبارتند از:
1- یسنا 2- ویسپرد 3- یشتها 4- خرده اوستا 5- وندیداد
منبع: سیری در آموزش گاتها نوشته موبد رستم شهزادی